24/10/2020

Ο ”τσολιάς” της Βυτίνας -Φουστανέλα και παράδοση στη καρδιά του Μαινάλου

Βυτίνα, ένας τόπος μαγικός, για πολλούς το ”Στολίδι του Μαινάλου”. Φτάνω στο χωριό και νιώθω απέραντη γαλήνη, ο τόπος αυτός αποπνέει σιγουριά, εμπιστοσύνη, αίσθημα θαλπωρής και ασφάλειας. Περνάω από τον πασίγνωστο ”Δρόμο της Αγάπης” ανάμεσα σε αυτά τα ψηλά και εντυπωσιακά δέντρα που στέκουν αιώνες όρθια και στολίζουν το υπέροχο αυτό χωριό.

Ένα χωριό ζωντανό, ένα χωριό που κινείται, ένα χωριό που μάλλον δεν κοιμάται ποτέ! Και εκεί κάπου ανάμεσα στους Ολύμπιους θεούς και τους θρύλους, κάπου ανάμεσα στα δέντρα και τα βουνά, την ονειρική μα και συνάμα άγρια αρκαδική φύση να με περιβάλλει, βλέπω μπροστά μου έναν τσολιά! Ναι καλά διαβάσατε, έναν τσολιά στην κεντρική πλατεία του χωριού.

Συναντώ τον Δημήτρη Βεργέτη, έναν άνθρωπο διαφορετικό, έναν άνθρωπο αντισυμβατικό αλλά παράλληλα τόσο σύγχρονο. Τον βλέπω να στέκει αγέρωχος έξω από το κατάστημά του και να φορά την παραδοσιακή φορεσιά του, που τόσο πολύ αγαπά. Τον πλησιάζω διστακτικά. Δεν είμαι σίγουρη για το πώς πρέπει να τον προσεγγίσω και να του μιλήσω. Με βλέπει και μου χαμογελά. Τότε λοιπόν μου δίνει το έναυσμα να τον πλησιάσω και να τον ρωτήσω για την απόφαση του να αφήσει πίσω του τα καθημερινά του ρούχα και να βάλει τη φουστανέλα.

Ο Δημήτρης Βεργέτης έχει καταγωγή από το Σπάθαρι Γορτυνίας. Πριν λίγα χρόνια έφυγε με την οικογένειά του για τη Βυτίνα όπου νοίκιασαν σπίτι και μαγαζί. Μαζί με τη σύζυγό του φτιάχνουν χειροποίητα προϊόντα τα οποία τα προωθούν στην αγορά.

Ο ίδιος εξομολογείται πως είχε στο μυαλό του να στήσει κάτι παραδοσιακό, κάτι διαφορετικό και η ερήμωση των χωριών ήταν αυτό που τον έκανε να πάρει τη μεγάλη απόφαση και να φύγει από το χωριό του. Το κατάστημα του έχει υπέροχες χειροποίητες κατασκευές, διαφορετικές από τα συνηθισμένα. Εικόνες Αγίων πάνω σε φλούδες από έλατα, ξύλινα ρολόγια φτιαγμένα από ξύλο ελιάς, κηροπήγια, φωτιστικά και τασάκια.

Οι παραδοσιακές χειροποίητες δημιουργίες του:

”Η φορεσιά μου είναι χειροποίητη και έχει φτιαχτεί σύμφωνα με τη φορεσιά που φορούσε ο Νικόλαος Ταμπακόπουλος, ήρωας της Ελληνικής επανάστασης”.

Το γιατί μου το άφησε για το τέλος…

“Μεγάλωσα στην Αθήνα. Μόλις κατέβαινα στο χωριό μου περνούσα από το Λευκοχώρι όπου εκεί έβλεπα κάθε φορά έναν τσολιά, ο οποίος έφτιαχνε χειροποίητες δημιουργίες από ξύλο. Τον θαύμαζα τόσο πολύ…Τον ρωτάω γιατί τσολιάς… μου απαντά ξεκάθαρα με τα μάτια του να λάμπουν, αγαπώ την παράδοση, τον τόπο μου και την λαογραφία.”

Αξιοσημείωτο είναι, ότι το κατάστημα του ήταν η οικία του Νικόλαου Ταμπακοπούλου. Αυτός ήταν και ο λόγος που πήρε την απόφαση να το ονομάσει ” Ο Τσολιάς”.

Αποχαιρετώ τον Δημήτρη και φεύγω από το μαγαζί του έχοντας στα χέρια μου μία από τις εξαιρετικές χειροποίητες δημιουργίες του. Η αίσθηση που αφήνει το ξύλο στα χέρια μου μου θυμίζει τους λόγους για τους οποίους πρέπει να αισθάνομαι υπερήφανη που κατάγομαι από την Αρκαδία.

Δείτε το βίντεο παρακάτω:

Δείτε το instagram και την facebook σελίδα με τις πανέμορφες δημιουργίες!

Πηγή: arcadiaspot

Ρεπορτάζ | Επιμέλεια Κειμένου: Ειρήνη Κρατημένου