27/11/2020

Ο επιμένων δε νίκησε… ο επιμένων σιχάθηκε μωρό μου.

Ο επιμένων δε νίκησε… ο επιμένων σιχάθηκε μωρό μου.

 

Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής

Όλα γύρω μου «σχοινί» κι εσύ απλώνεις το χέρι σου, να το τραβήξεις κι άλλο.
Κουράστηκα.
Πόσες φορές στο φώναξα και πόσες με αγνόησες, πόσες…

«Κουράστηκααααα»
Τέλος τα δεδομένα. Τέλος ακούς;
Κράτα τα όλα για τη πάρτι σου.
Ο επιμένων δε νίκησε… ο επιμένων σιχάθηκε μωρό μου.
Σιχάθηκε και τον εαυτό του τον ίδιο.
Εγωισμοί κι ένα σωρό μ@λακίες.
Όλοι εγωιστές από κούνια είμαστε, ακούς;
Δήθεν παλεύουμε για το «μαζί» και ξεσκίζουμε ο ένας τη σάρκα του άλλου. Ξεσκίζουμε τις σάρκες μας, αυτό κάνουμε.
Γυρνάμε τον κόσμο ανάποδα, κάνουμε χιλιόμετρα επειδή μας κ@uλώνει τον εγκέφαλο κι όταν έρθει η ώρα των αποφάσεων πάνε περίπατο όλα.
Κάνουμε Θεό μας την κ@uλα κι όταν μας «περάσει», ψάχνει ο καθένας τα ψήγματα της περηφάνιας του να τα πάρει και να φύγει.
Από τη δήθεν Θεοποίηση, απομυθοποιούμε εν μια νυκτί κάθε αρρωστημένη παράνοια στην οποία έχουμε υπάρξει πρωταγωνιστές. Εκείνο το αδάμαστο πάθος που πάλευε σαν λιοντάρι κάθε διαόλου δαίμονα, τώρα μοιάζει με άκακη σαύρα που τρέχει να κρυφτεί πίσω από δικαιολογίες του κwλου.
Έλα παραδέξου του, έτσι είναι μωρό μου…
Από πρωταγωνιστές γινόμαστε κομπάρσοι. Από τη μία καυχιόμαστε για τα τρανά μας εpωτικά κατορθώματα κι από την άλλη βρίζουμε «τον μπάσταρδο τον έpωτα.»
Δεν είναι ο έpωτας μπάσταρδος, εμείς το ζαλίζουμε το πράγμα. Γουστάρουμε κάλπικες ευτυχίες για να περνάμε τον καιρό μας κι όταν σφίγγει το σχοινί ο καθένας κοιτάζει τον εαυτούλη του. Γίνονται όλα θρύψαλα κι ο έpωτας που πλασάραμε, στους εαυτούς μας πρώτα, μοιάζει τώρα δυσανάλογος, μέτριος και λίγος.
Γι’ αυτό φεύγω. Κουράστηκα.
Θα πιάσω τη γωνιά μου και θα βγάλω μια κραυγή εις μνήμην σου, αλλά μέχρι εκεί.
Στο είπα. Στο είπα πάλι.
Ο επιμένων, εκείνος που νικούσε πάντα, τώρα πια σιχάθηκε.
Σιχάθηκε ακούς;

Πηγή: loveletters.gr, newside