31/10/2020

Μία Φιλία “Άπιαστη” Και “Άθικτη”

Ανάρτηση του :Δημήτριος Ι. Πετρούνιας – Ψυχοεκπαιδευτής MSc

“Η ταινία “Οι Άθικτοι», περιγράφει με ακρίβεια και χωρίς υπερβολές, τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συναντήθηκαν στην πραγματικότητα δύο άντρες που αποτέλεσαν παράδειγμα αντοχής και αγωνιστικότητας.

Ο 65χρονος σήμερα Philippe Pozzo di Borgo, ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας και κληρονόμος μίας αμύθητης περιουσίας. Το 1993, έπειτα από ατύχημα που είχε με ένα αλεξίπτωτο πλαγιάς, καθηλώθηκε σε αναπηρικό αμαξίδιο για το υπόλοιπο της ζωής του.

Λόγω της ευπορίας του, μπορούσε να καταφεύγει στους καλύτερους ειδικούς και να κάνει τις καλύτερες θεραπείες για τη τετραπληγία του. Ωστόσο, η ζωή του επιφύλασσε ένα ακόμη χτύπημα, όταν τρία χρόνια μετά το δικό του ατύχημα, έχασε τη γυναίκα του από καρκίνο. Μετά από αυτό, ένιωσε μόνος και αβοήθητος και ότι η ζωή του δεν είχε πραγματικά κανένα νόημα.

Περήφανος καθώς ήταν ο Philippe, δεν ήθελε τον οίκτο και τη βοήθεια κανενός από τα συγγενικά του πρόσωπα. Έτσι αποφάσισε να προσλάβει έναν άγνωστο για να τον προσέχει και να αποτελεί τη δική του προέκταση. Όταν έγινε γνωστό ότι ψάχνει για άνθρωπο εμπιστοσύνης, μαζεύτηκε κοσμοσυρροή. Κανένας όμως δεν είχε τα προσόντα που εκείνος έψαχνε.

Όπως ο ίδιος ανάφερε σε συνέντευξη του, σε γνωστή εφημερίδα: «Ξαφνικά είδα μπροστά μου ένα άντρα κοντό με τετράγωνο κεφάλι. Ήταν αλαζονικός, ματαιόδοξος και ανυπόφορος. Όμως με αντιμετώπισε από τη πρώτη στιγμή ισάξια. Δεν στάθηκε στην αναπηρία μου. Αυτός ο άνθρωπος δε σταματούσε πουθενά».

Ο Abdel Sellou, ήταν κατάδικος, αμόρφωτος και χωρίς φραγμούς. Παρόλο που το νέο του αφεντικό ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, δεν έκρυψε ποτέ το παρελθόν του, τη ζωή που έκανε, τη πραγματική του ταυτότητα. Μπορεί πραγματικά ο Abdel να μην έριξε ποτέ καυτό νερό στα πόδια του Philippe για να δει αν καίγεται , αλλά ο νεαρός πρώην κατάδικος δεν έχανε ευκαιρία να ξεφεύγει από τα όρια και να παρασύρει τον Philippe στη «πραγματική ζωή».

«Μέσα από τον Abdel, έζησα ξανά και βρήκα το νόημα της ζωής. Σε μία μεγάλη μου κρίση, με έβαλε στο αυτοκίνητο και με πήγε μία βόλτα. Έτρεχε τόσο γρήγορα με αποτέλεσμα να μας σταματήσει η αστυνομία για υπερβολική ταχύτητα. Ακόμα και τότε «χρησιμοποίησε την αναπηρία μου με τέτοιο τρόπο, ώστε οι αστυνομικοί πείστηκαν ότι έπαθα εγκεφαλικό και μας συνόδευσαν μέχρι το νοσοκομείο».

Ο Abdel έγινε ο φύλακας άγγελος του Philippe. H ζωή του παραπληγικού άντρα εξακολουθεί να είναι δύσκολη, καθώς υποφέρει από πόνους του νευρικού του συστήματος. Ωστόσο τόσο ο Abdel όσο και ο Philippe, έχουν ξαναφτιάξει τις ζωές τους και έχουν δημιουργήσει τις δικές τους οικογένειες.

Μέχρι σήμερα παραμένουν δύο αχώριστοι φίλοι. Αποτελούν ένα ιδιαίτερο παράδειγμα, που μας διδάσκει πως η φιλία δεν εξαρτάται από χαρακτηριστικά όπως πλούτος, κοινωνική θέση ή αναγνωρισιμότητα.
Η φιλία μετριέται στις στιγμές, τις όμορφες και τις άσχημες. Στις αξίες τις κοινές που ενώνουν ανθρώπους ανεξαρτήτως υπόβαθρου, καθώς και στις πράξεις ψυχικής δύναμης που αποδεικνύουν πως ο φίλος είναι εκεί για σένα πριν καν τον αναζητήσεις…”

“Το περιεχόμενο κάνει τη διαφορά”

alithinesgynaikes

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *