02/12/2020

Κωνσταντίνος Βασιλακάκος: Ο φωτογράφος που κοιμάται κάτω από τα αστέρια στην κορυφή του βουνού των αρχαίων θεών

′′ Ένιωσα μια ψυχική ηρεμία και ολοκλήρωση. Για όσο κράτησε η νύχτα, ο χρόνος είχε σταματήσει,” λέει ο Έλληνας φωτογράφος Κωνσταντίνος Βασιλακάκος που τράβηξε αυτή τη φωτογραφία για να δείξει πώς είναι να κοιμάσαι κάτω από τα αστέρια στην κορυφή του Ολύμπου, το σπίτι των θεών και των θρύλων.

Ο Κωνσταντίνος Βασιλακάκος μπορεί να ονομαστεί φωτογράφος των αστεριών. Όχι τα αστέρια του Χόλιγουντ, αλλά τα ουράνια στοιχεία που γεμίζουν τον νυχτερινό ουρανό και πραγματικά γοητεύουν.

Ο Βασιλακάκος είναι οπαδός της νυχτερινής φωτογραφίας και του έναστρου ουρανού. Το έργο του μπορεί να βρεθεί σε περιοδικά φωτογραφίας αλλά και στο Youtube, όπου φιλοξενεί φανταστικά βίντεο της δουλειάς του

Ο φωτογράφος έχει συνεργαστεί με το Πλανητάριο Θεσσαλονίκης και έχει φτάσει στα Ιμαλάια για να φωτογραφίσει τον γαλαξία από τη βόρεια πλευρά του όρους Έβερεστ.

Ωστόσο, αυτό που ήθελε να κάνει περισσότερο για χρόνια ήταν να κοιμηθεί στην κορυφή του βουνού των θεών, στην κορυφή του Ολύμπου , ένα μέρος γεμάτο θεούς και θρύλους στην Αρχαία Ελλάδα.

Σήμερα η κορυφή του βουνού των θεών ονομάζεται Μύτικας. Είναι η υψηλότερη κορυφή του βουνού στην Ελλάδα, με μέγεθος 2.018 μέτρα. Το χειμερινό χιόνι παραμένει εκεί για το μεγαλύτερο μέρος του έτους.

Το όνειρο του Βασιλάκακου ήταν να κοιμηθεί και να ονειρευτεί εκεί και να φωτογραφίσει. Διαβάστε την ιστορία της εμπειρίας του καθώς το δημοσίευσε στο Facebook:

«Ο ύπνος των θεών

«Σύμφωνα με τον μύθο, μια ανθρώπινη ψυχή που θα κοιμάται πάνω από 1.000 νύχτες στις κορυφές, απαλλαγμένη από εγωισμό, κατακτήσεις και ιδανικά, θα μπορεί να περάσει στην αιωνιότητα…

Θα σας πω μια τρομακτική ιστορία… Χρειάστηκαν 5 χρόνια, 3 αποτυχημένες νύχτες στην κορυφή του Ολύμπου και ένα μεγάλο κενό για να πάρετε αυτήν τη φωτογραφία εδώ. Το 2014 κοιμήθηκα σε αυτό το σημείο κάτω από ένα μοτίβο νεφών και κεραυνού. Το 2015 στο ίδιο τοπίο αγκαλιάστηκα με σύννεφα και υγρασία. Στην πραγματικότητα, είχα ανεβάσει μια φωτογραφία από το ίδιο μέρος στα σύννεφα όπου δεν μπορούσες να δεις τίποτα…

Από το 2015 μέχρι το περασμένο έτος, το 2019, δεν είχα πάει ξανά στον Όλυμπο. Πέρασα τις δικές μου δυσκολίες, περιόδους απόγνωσης με μεγάλες δόσεις μηδενισμού. Το μυαλό μου είχε κολλήσει σε αυτόν τον διαμαντένιο ουρανό που δεν είχα φωτογραφήσει ποτέ.

Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών έμαθα από τα λάθη μου, έψαχνα τρόπους για να καταπολεμήσω την υγρασία στα βουνά και να αναβαθμίσω τον εξοπλισμό μου. Ταυτόχρονα, οι γνώσεις μου για ορειβασία έχουν βελτιωθεί σημαντικά. Έτσι, με αυτή την ευκαιρία, επέστρεψα τον Σεπτέμβριο του 2019 στο Οροπέδιο των Μουσών. Έπρεπε να τελειώσω μερικά εκκρεμή ζητήματα με τους θεούς…

Ήταν στις 25/9/2019 όταν αποφάσισα να πάω στο Μύτικα για τη νύχτα. Μόνος, όπως πάντα. Η ανάβαση ήταν καθαρή απόλαυση. Από την άλλη πλευρά, όταν έφτασα στην κορυφή ήταν θολό και ομιχλώδες. Αλλά τώρα κάτι είχε αλλάξει μέσα μου.

Στο παρελθόν είχα πλησιάσει την κορυφή και είχα ένα σχέδιο να φωτογραφίσω τον νυχτερινό ουρανό. Έχοντας βιώσει τρομακτικά και μοναδικά πράγματα στις βουνοκορφές, αυτή η εμμονή έχει φύγει. Τώρα ανεβαίνω στην κορυφή γιατί μόνο τότε έχω το θάρρος να συνεχίσω να ζω σε αυτήν την ανθρώπινη φυλακή μου.

Ήταν πολύ σκοτεινό όταν βρέθηκα σε ένα σύννεφο ομίχλης με ελάχιστη ορατότητα. Χωρίς αστέρια ή μαγεία, τίποτα … Απλά ένα σύννεφο στην κορυφή. Έφαγα δείπνο ξαπλώνω στον υπνόσακό μου για να είμαι ζεστός. Η θερμοκρασία ήταν κοντά στους 3 έως 4 βαθμούς. Υπήρχαν πολύ λίγα σημεία καθαρού ουρανού…
.
Γι ‘αυτό ξαπλώνω, ακούγοντας το Rainmaker και κοιτάζω το κενό. Ήμουν τόσο ήρεμος μέσα. Τόσο ήρεμος, παθιασμένος με τη φωτογραφία και ταυτόχρονα απολαμβάνοντας τη στιγμή. Τέλος πάντων, έχω όλη την παράνοια να ανεβαίνω κάθε μέρα στη σειρά μέχρι να βρω έναν καθαρό ουρανό

Με αυτήν τη σκέψη κοίταζα το κενό και ήμουν τόσο ήρεμος. Ποτέ δεν ήμουν τόσο ήρεμος. Δεν ζητούσα τίποτα από το βουνό, απλώς για να είμαι εκεί, στην κορυφή .. Ξαφνικά συνέβη αυτή η μαγεία: Τα σύννεφα είχαν φύγει!

Η νύχτα είχε έναν δυτικό άνεμο όπου υγρασία και σύννεφα ανέβαιναν από την Καζανία Δεν κατάλαβα ποτέ τι συνέβη. Απλά, τα σύννεφα εξαφανίστηκαν σε ένα λεπτό! Φοβισμένος, πήδηξα από τον υπνόσακο, άρπαξα την κάμερα και ξυπόλυτα στα βράχια άρχισα να φωτογραφίζω το σύμπαν .. Είπα στον εαυτό μου ότι θα διαρκούσε λίγα δευτερόλεπτα, όλα αυτά…

Τελικά ολόκληρη η νύχτα πέρασε με καθαρό ουρανό! Φωτογράφισα όλα όσα είχα καταπιέσει μέσα μου για τόσα χρόνια .. Ένιωσα μια ηρεμία και ολοκλήρωση. Ένα από τα μεγαλύτερα και πιο δύσκολα κεφάλαια έχει τελειώσει. Τελικά πήρα αυτήν τη φωτογραφία για να σας δείξω πώς είναι να κοιμάσαι στην κορυφή του Ολύμπου, το σπίτι των θεών και των θρύλων…

Είναι τρομακτικό, νιώθεις όλο το βουνό στα χέρια σου. Νιώθεις όλο τον κόσμο στην αναπνοή σου και η ζωή / ο θάνατος εξασθενίζουν. Όσο διαρκεί η νύχτα, ο χρόνος έχει σταματήσει. ”

Ο Κωνσταντίνος Βασιλακάκος είναι ο νεαρός φωτογράφος που πήρε μία απόφαση την οποία οι περισσότεροι στην ηλικία του δύσκολα θα έμπαιναν στη διαδικασία να σκεφτούν, εγκαταλείποντας την αστική ζωή για χάρη του ορεινού τοπίου. Τα τελευταία χρόνια ζει μόνος του στο χωριό Πετρίλο Καρδίτσας, από όπου είναι και η καταγωγή του, το οποίο μετρά περίπου 15 μόνιμους κατοίκους. Εκεί, ασχολείται με τη φωτογραφία του μαγικού έναστρου ουρανού, όπως αυτός φαίνεται από τις κορυφές των βουνών στα Άγραφα, αφιερώνοντας πολλές νύχτες στις απομονωμένες περιοχές.

Ήδη από μικρή ηλικία οραματιζόταν τον εαυτό του να ζει στο χωριό και είχε την ανάγκη να αφοσιωθεί σε έναν διαφορετικό τρόπο ζωής, που θα τον έκανε να νιώθει πλήρης. Σαν παιδί, οι επισκέψεις με την οικογένειά του στο Πετρίλο ήταν συχνές, κάτι που συνέβαλε στο να το αγαπήσει και να το αισθανθεί κομμάτι του. Στη συνέχεια, ξεκίνησε τις σπουδές του στην Άρτα, τις οποίες και εγκατέλειψε στην πορεία, αφού σταδιακά ανακάλυψε τι είναι αυτό που πραγματικά τον γεμίζει: οι εντυπωσιακές φωτογραφίες, η ηρεμία του βουνού και η ψυχική υγεία που προσφέρει αυτός ο τόπος!

Τι σας οδήγησε στο να μετακομίσετε στο ορεινό χωριό Πετρίλο με τόσους λίγους κατοίκους και έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής; Ήταν μία δύσκολη απόφαση;

Η απόφαση ήταν η πιο εύκολη της ζωής μου. Δύσκολο ήταν να καταφέρω να έρθω στο χωριό και να αρχίσω να ζω εδώ. Οι γονείς μου και τα αδέρφια μου ζουν στην Αμφίκλεια, από όπου κατάγεται και η μητέρα μου. Όταν άρχισα να έρχομαι εντατικά στο χωριό και όταν πέρασα εδώ τον πρώτο χειμώνα το 2013, τα πράγματα δεν ήταν και πολύ απλά. Το να έρθω στο Πετρίλο είναι εύκολο μιας και ήταν όνειρο ζωής. Εκεί που δυσκολεύτηκα είναι ότι έπρεπε να μάθω πράγματα που δεν ήξερα. Για παράδειγμα να φτιάξω τα ξύλα του χειμώνα. Στην Αμφίκλεια τα αγοράζαμε και αυτό ήταν όλο, ενώ αντίθετα εδώ στο χωριό αναγκάστηκα να μάθω να κόβω, να τα σκίζω με το τσεκούρι και να τα οργανώνω. Να φανταστείς πως ακόμα και σήμερα μαθαίνω πολλά για τις υπόλοιπες καθημερινές ασχολίες.

Υπήρξε κάτι που αρχικά εμπόδισε την προσαρμογή σας εκεί; Νιώθετε ότι σας λείπει ο ρυθμός της πόλης και οι παλιές σας συνήθειες;

Αυτό που ήταν δύσκολο στο να ζήσω εδώ ήταν το γεγονός ότι δεν ήξερα σχεδόν τίποτα. Δεν ήξερα τι πρέπει να κάνω τον χειμώνα, τι προετοιμασίες χρειαζόταν καθώς και το τι σημαίνει πραγματικά ο χειμώνας. Βλέπεις, όταν αφήνεις το σπίτι, όπου ο μπαμπάς τα ξέρει όλα και εσύ είσαι σαν τον Βούδα που ζούσε σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον, κι έρχεσαι εδώ πρέπει να σκεφτείς τα πάντα. Αν δεν έχεις κάποιον κοντά σου να σου μάθει κάποια βασικά στοιχεία, τα μαθαίνεις μόνος σου ακόμη και μέσα από τα λάθη. Όπως σου είπα, 7 χρόνια μετά από τον πρώτο χειμώνα μαθαίνω συνεχώς και κάτι νέο. Για παράδειγμα πριν λίγο καιρό ανακάλυψα πως το να καις φλούδες από έλατο στο τζάκι έχει την καλύτερη θερμική απόδοση. Από την άλλη, όχι, δε νιώθω πως μου λείπει κάτι. Όταν αισθάνομαι κάτι τέτοιο πηγαίνω στην Αθήνα, για παράδειγμα όταν χρειάζομαι ρούχα ή ορειβατικό εξοπλισμό. Αυτό που μπορώ να πω ότι μου λείπει είναι αυτή η άνεση του να υπάρχει ένα… ανθρώπινο cafe που να φτιάχνει όλα αυτά τα εδέσματα από καφέδες, γλυκά και τα συναφή, καθώς και κάποιες στιγμές, τα αγαπημένα μου πρόσωπα.

Πόσο χρόνο σκοπεύετε να αφιερώσετε μένοντας στο Πετρίλο; Φαντάζεστε τον εαυτό σας να μένει μόνιμα στο χωριό αυτό;

Μέχρι να φτάσω στο πυρ το εξώτερο (γέλια)! Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου ήταν όνειρο να έρθω να ζήσω εδώ στο χωριό. Ήταν το μόνο μέρος που μπορούσα να ταυτίζω τον εσωτερικό μου κόσμο με την πραγματικότητα. Δεν έχω βρει άλλη τοποθεσία όπου να νιώθω τόσο όμορφα. Το να μην ζω στο Πετρίλο είναι σαν να είμαι μια μάζα χωρίς καμία από τις αισθήσεις της που απλά επιβιώνει.

Ζώντας σε έναν τέτοιο τόπο είναι λογικό να έχετε αποκτήσει μία ιδιαίτερη σχέση με το βουνό και το ορεινό τοπίο. Τι έχει να προσφέρει στην ψυχολογία ενός ανθρώπου;

Τα βουνά έχουν πολλά να διδάξουν στον καθένα μας. Έχω 6 χρόνια που ανεβαίνω στις κορυφές τους και κοιμάμαι έξω στη φύση. Τα βουνά με έκαναν έναν καλύτερο άνθρωπο, πιο απλό, πιο ήρεμο, πιο παθιασμένο. Μου έδειξαν πόσο μικρός και αδιάφορος είναι ο κόσμος όταν, πάνω από αυτόν, το σύμπαν λάμπει για σένα. Το πρόβλημα είναι ότι βιώνουμε εποχές όπου ο άνθρωπος έχει χάσει το πραγματικό νόημα της ζωής και δεν έχει συμφιλιωθεί με τον εαυτό του. Ανεβαίνει στο βουνό μόνο και μόνο για να ανέβει μια κορυφή και έπειτα φεύγει. Αυτό που μου έμαθε η διαμονή στην κορυφή είναι όλο αυτό που είμαι τώρα, η προσωπικότητά μου. Η ιδιότητά τους είναι ότι μπορούν να σε ολοκληρώσουν, να σου δείξουν τι πάει να πει ελευθερία, τι πάει να πει ζωή και τι είναι ο θάνατος και είναι ο καλύτερος γιατρός για την ψυχή. Θα ήθελα να πω πιο πολλά άλλα δεν θα τελειώσω ποτέ να γράφω. Το μόνο που θα ήθελα να τονίσω, με πολλή αγάπη σε όποιον διαβάσει αυτή τη συνέντευξη είναι να κάνει στον εαυτό του δώρο μια νύχτα έξω στην κορυφή ενός βουνού!

Ας περάσουμε και στη φωτογραφία… Πότε αποφασίσατε ότι είναι κάτι με το οποίο θέλετε να ασχοληθείτε και ποια ήταν τα ερεθίσματα που οδήγησαν σε αυτό;

Βγάζω φωτογραφίες το χωριό από όταν είχε η οικογένειά μου μια κάμερα με φιλμ, μία απλή compact φωτογραφική μηχανή και μου άρεσε πάντα να το φωτογραφίζω, γιατί μου έλειπε όταν δεν ήμουν εδώ. Αλλά από την περίοδο που βγήκαν τα κινητά με κάμερα, έβγαζα συνέχεια φωτογραφίες χωρίς όμως να έχω κάτι να εξελίξω. Πιο εντατικά άρχισα να ασχολούμαι το 2012, όταν είχα σκεφτεί να κάνω ρεπορτάζ για το Πετρίλο, όπου και ξεκίνησα να βιντεοσκοπώ. Είδα πως είχα καλύτερη κλίση στις φωτογραφίες, πάρα στο βίντεο τότε. Έβγαζα με την κάμερα που είχα και όταν κάποια στιγμή έμαθα ότι μπορώ να φωτογραφίσω και τον νυχτερινό ουρανό, αγόρασα την πρώτη μου DSLR κάμερα. Κατάφερα να αποτυπώσω τα αστέρια τον Δεκέμβριο του 2012 και από εκεί και πέρα όλα πήραν το δρόμο τους…

Τι είναι αυτό που σας έχει μαγέψει στην φωτογράφιση του φυσικού τοπίου και όχι τόσο στα πορτρέτα;

Το γεγονός ότι είναι ατόφιο. Η φωτογραφία τοπίου έχει να κάνει καθαρά και μόνο με τον καλλιτέχνη. Δεν υπάρχει αδιάφορο τοπίο ή τοπίο που είναι πιο όμορφο, αλλά μόνο η ικανότητα ή μη να τα απαθανατίσουμε. Όσον αφορά τους ανθρώπους, για να πετύχεις μια σωστή φωτογραφία και όχι μια εικόνα, χρειάζεται μεγάλη διαδικασία. Πρέπει να συγχρονιστούν οι ψυχές του καλλιτέχνη με του μοντέλου και να υπάρχει σωστό θέμα φωτογράφισης, σωστός φωτισμός… Στα τοπία είναι όλα πιο απλά, είναι τέλεια κάθε στιγμή! Το πότε θα βγάλουμε τη φωτογραφία είναι καθαρά προσωπικό θέμα, απλά έχουμε συνηθίσει να βγάζουμε τις προκαθορισμένες ώρες και αυτό είναι όλο. Από την άλλη, μου αρέσει να φωτογραφίζω τους χωριανούς μου, μιας και καταφέρνω να αποτυπώνω την ψυχή τους στα καρέ μου. Τέλος, είχα λατρέψει να βγάζω πορτραίτα ήταν όταν ήμουν στο Θιβέτ. Εκεί μπορούσες να δεις όλη την ψυχή ενός ανθρώπου στα μάτια του.

Και πότε έγινε η πρώτη «επαγγελματική» απόπειρα για να δημιουργηθεί ένα πλήρες φωτογραφικό album του νυχτερινού ουρανού;

Αυτό είναι κάτι που εμπλουτίζεται κάθε φορά που βγάζω μια νυχτερινή φωτογραφία. Άρχισα να φωτογραφίζω το 2012 το νυχτερινό ουρανό και από τότε έχω μια συλλογή που κάποια στιγμή σκοπεύω να εκθέσω δημόσια.

Είναι στα σχέδιά σας να φωτογραφίσετε τον ουρανό και από άλλες οπτικές ανά τον κόσμο;

Μα φυσικά! Αυτό άλλωστε είναι το όνειρο μου, να μπορώ να φωτογραφίζω όλο τον κόσμο από τις ψηλές κορυφές μέχρι τα πέρατα της Άπω Ανατολής! Ο λόγος που δεν το κάνω ακόμα είναι κυρίως το οικονομικό κομμάτι της υπόθεσης, διαφορετικά τώρα που σου τα λέω αυτά θα ήμουν στο Θιβέτ…

Ποια στοιχεία ξεχωρίζουν κατά τη γνώμη σας την φωτογραφία από άλλες μορφές τέχνης, όπως η ζωγραφική και ο κινηματογράφος;

Πολύ καλή ερώτηση! Θα έλεγα η ψυχή και η προσωπική πινελιά του φωτογράφου. Η φωτογραφία είναι κάτι το αιώνιο, είναι η τέχνη της αφαίρεσης. Σε αντίθεση με τη ζωγραφική που προσθέτεις πράγματα στον καμβά σου, στη φωτογραφία αφαιρείς από το κάδρο σου και εστιάζεις κάπου συγκεκριμένα. Αυτό την καθιστά ιδιαίτερη είναι ότι δίνει τη δυνατότητα να αποτυπώσουμε τον νυχτερινό ουρανό και να τον μελετήσουμε σε βάθος.

Θεωρείτε πως τα Social Media και ειδικότερα το Instagram είναι ένα κατάλληλο μέσο για να αναδειχθούν τέτοιου είδους επαγγελματικές δουλειές;

Προς το παρόν ναι. Το Instagram, αν βέβαια κάποιος το λειτουργήσει σωστά, μπορεί να γίνει ένας καλός τρόπος προώθησης της δουλειάς μας, μέχρι να το καταστρέψει και αυτό ο Zuckerberg με extra χρηματική πληρωμή. Από την άλλη, το YouTube είναι επίσης μια καλή περίπτωση που αν χρησιμοποιηθεί ορθά, μεθοδικά και με στόχο μπορεί κάποιος να συγκεντρώσει τόσο κοινό, όσο και έσοδα. Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στην υπόθεση των likes. Αυτά ποτέ δεν έκαναν την απλή εικόνα μία καλή φωτογραφία, αλλά υποδηλώνουν απλώς ότι αρέσει σε κάποιον και ως εκεί. Είναι σημαντικό να μην μας επηρεάζουν και να συνεχίσουμε να κάνουμε καλή δουλειά! Τα social media με βοήθησαν να έρθω σε επαφή με κόσμο, να γνωρίσω νέα πράγματα και να προωθήσω τη δουλειά μου, όμως χρειάζεται προσοχή για να μην πέσουμε στην παγίδα να αναλωθούμε αποκλειστικά σε αυτά.

Έχετε κάνει και διάφορα tutorials φωτογραφίας, ποιες βασικές συμβουλές θα δίνατε σε κάποιον που θέλει να αρχίσει να ασχολείται με τον φωτογραφικό φακό;

Να το κάνει για τον εαυτό του. Να βγάλει την ψυχή του πάνω στη φωτογραφία, τη φαντασία του καθώς και τον εσωτερικό του κόσμο, τα συναισθήματα, τους φόβους του, τα πάντα. Να είναι σαν ένα ημερολόγιο όπου με τις φωτογραφίες του θα αιχμαλωτίζει τα συναισθήματα του. Ανεξάρτητα με το αν θα θέλει να το δει πιο επαγγελματικά ή όχι. Απλά να είναι ατόφιος, γνήσιος και να μην αντιγράφει. Αν δεν βάλεις την ψυχή σου στις φωτογραφίες πάντα θα  είναι «κενές» και κάτι θα λείπει.

Δώστε μας μερικά χρήσιμα tips για να βγάζουμε καλύτερες φωτογραφίες του φυσικού τοπίου και του πανέμορφου ουρανού, ακόμα και με πιο απλό εξοπλισμό.

Όλα όσα είπαμε, αλλά κυρίως χρειάζεται να προσέχετε το κάδρο σας. Στη φωτογραφία πρέπει να αφαιρούμε στοιχεία. Δώστε βάση σε αυτό λοιπόν, το παν είναι ένα κάδρο που ξέρει να σταθεί στο μάτι και να το καθηλώσει. Επιπλέον, να παρατηρείτε την έκθεση, δηλαδή να προσπαθείτε οι φωτογραφίες σας να μην είναι «καμένες» από τον ήλιο ή να μην είναι υπερβολικά σκοτεινές. Μελετήστε το φως και επιλέξτε τι θα φωτογραφίσετε σύμφωνα με αυτό. Ακόμη, πρέπει να πιστέψετε σε αυτό που κάνετε και να το αγαπήσετε. Είναι απολύτως φυσιολογικό να κάνουμε λάθη, αλλά θα πρέπει ο κάθε ενασχολούμενος να μαθαίνει από αυτά και να γίνεται καλύτερος. Σημαντικό είναι επίσης να πειραματιστείτε, να φωτογραφίσετε ό,τι βλέπετε μπροστά σας από εναλλακτικές οπτικές, με διαφορετικό φωτισμό και ό,τι άλλο σκεφτείτε. Δοκιμάστε καινούργια πράγματα, μην μένετε πάντα στα ίδια. Τέλος, κάντε αυτοκριτική αλλά με μέτρο. Σκοπός είναι να γίνουμε καλύτεροι καλλιτέχνες, όχι να τα βάλουμε με τον εαυτό μας, ενώ δε θα πρέπει να ξεχνάμε τη συνεχή ενασχόληση. Θέλει μελέτη η φωτογραφία, δεν είναι κάτι απλό. Θέλει να βγάζεις φωτογραφίες, να σκέφτεσαι τι λάθη κάνεις, να τα προβλέπεις και πολλά ακόμη!

Ποια είναι τα επόμενά σχέδιά σας; Ετοιμάζετε κάποιο εξίσου εντυπωσιακό project που πρέπει να περιμένουμε;

Βεβαίως! Τώρα έχουν αρχίσει όλα. Έχω σκεφτεί διαφορά project που έχουν να κάνουν με βουνά, την ορειβασία, τα timelapse και την αστροφωτογραφία. Προς το παρόν έχω επικεντρωθεί στο κανάλι που έχω στο YouTube, το «Μόνιμος Κάτοικος Πετρίλου», όπου ανεβάζω βίντεο στα οποία παρουσιάζω το χωριό μου. Πέρα από αυτό, θα ήθελα να κάνω εκθέσεις φωτογραφίας, να «χαθώ» στα Ιμαλάια και να γίνω καλύτερος από αυτό που είμαι. Γενικά προσπαθώ να μιλάω με πράξεις για τα σχέδια μου παρά με λόγια.

 

Βρείτε τον Κωνσταντίνο Βασιλακάκο στα Social Media: Facebook: Κωνσταντίνος Βασιλακάκος, Instagram: konstantinos.vasilakakos Twitter: @Kon_Vasilakakos

Πηγή: glow, greece.greekreporter

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *