04/03/2021

Κάρολος Ντίκενς: 7 μαθήματα ζωής του κορυφαίου συγγραφέα της Βικτωριανής εποχής που αξίζει να γνωρίζουμε

`Ενας από τους πιο διάσημους `Αγγλους μυθιστηριογράφους & από τους καλύτερους συγγραφείς της Βικτωριανής Εποχής, γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου του 1812

Υπήρξε ένας από τους διασημότερους Άγγλους μυθιστοριογράφους  και από τους καλύτερους συγγραφείς της Βικτωριανής Εποχής. Καθ`όλη τη διάρκεια της ζωής του, η δημοτικότητά του   δεν μειώθηκε ποτέ  και σήμερα ακόμη η εκτίμηση για το έργο του είναι πολύ υψηλή.

Ένας από τους σφοδρότερους επικριτές τόσο των ταξικών διαιρέσεων της αγγλικής κοινωνίας του 19ου αιώνα, καθώς και της τεράστιας φτώχειας, την οποία σήμανε για μεγάλα τμήματα του πληθυσμού η Βιομηχανική Επανάσταση. Δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από τον Κάρολο Ντίκενς, τον συγγραφέα των φτωχών, των ανήμπορων και των ξεγυμνωμένων, που γεννήθηκε  στις 7 Φεβρουαρίου του 1812.

Σε διάφορα περιοδικά σε συνέχειες άρχισαν να εμφανίζονται πολλά από τα εξαιρετικά ενδιαφέροντα μυθιστορήματά του για την κοινωνική μεταρρύθμιση. Αυτό ήταν διαδεδομένο για εκείνη την εποχή. Αντίθετα με άλλους συγγραφείς, οι οποίοι ολοκλήρωναν τα μυθιστορήματά τους πριν τα εκδώσουν σε συνέχειες, ο Κάρολος Ντίκενς έγραφε το μυθιστόρημά του και το εξέδιδε συγχρόνως σε συνέχειες. Αυτό προσέδωσε στις ιστορίες του ένα συγκεκριμένο ρυθμό, ο οποίος τονιζόταν από δραματικές στιγμές  και είχε ως αποτέλεσμα το κοινό να περιμένει με ανυπομονησία τη συνέχεια του μυθιστορήματος. Τα μυθιστορήματά του και οι μικρές ιστορίες του είχαν πάντα τέτοια συνεχή δημοτικότητα που δεν έπαψαν ποτέ να εκδίδονται.

Ακολουθούν κάποια από τα σπουδαία λόγια του…

Δεν χρειάζεται να ντρεπόμαστε για τα δάκρυά μας.

Ο πρώτος κανόνας στις επιχειρήσεις είναι: κάνε στους άλλους αυτό που θα έκαναν εκείνοι σε σένα.

Ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο εαυτός μας.

Το κλάμα καθαρίζει τα μάτια, τους πνεύμονες, την όραση, καθαρίζει την όψη, κατευνάζει το θυμό – γι` αυτό να κλαίτε συχνά.

Το αν θα είμαι τελικά ο πρωταγωνιστής της δικής μου ζωής ή αν αυτή τη θέση θα την καταλάβει κάποιος άλλος, θα φανεί στις επόμενες σελίδες.

(η πρώτη φράση από τον «Δαβίδ Κόπερφηλντ»)

Έχω υποφέρει, και αυτό με έχει κάνει πιο δυνατό από κάθε άλλο μάθημα. Έχω λυγίσει και έχω σπάσει παίρνοντας -ελπίζω- ένα καλύτερο σχήμα.

Να έχεις μια καρδιά που ποτέ δεν σκληραίνει, ένα χαρακτήρα που ποτέ δεν κουράζει, ένα άγγιγμα που ποτέ δεν πονά.

 

klik

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *