14/04/2021

Θα μπορούσαν οι ήρωες του `21 να ξαναγεννηθούν σήμερα;

Στα παιδιά είναι η ελπίδα ότι ο ήλιος θα ανατείλει ξανά..

Παραμονή 25ης Μαρτίου, η δασκάλα της Γ’ τάξης ζήτησε από τα παιδιά την ώρα του διαδικτυακού μαθήματος να ζωγραφίσουν την ελληνική σημαία με τον δικό τους διαφορετικό τρόπο και να της πουν τι τους έκανε εντύπωση από όλα όσα συζήτησαν για την ελληνική επανάσταση.

Ο γιος μου είπε:

«Μου έκανε εντύπωση ότι κάποιοι άνθρωποι θυσιάστηκαν τότε για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι. Ζωγράφισα τη σημαία μας σε σχήμα  καρδιάς, γιατί εκεί πρέπει να έχουμε τους ήρωες του 1821. Μέσα στην καρδιά μας.»

Κοντοστάθηκα στην άκρη του διαδρόμου κρατώντας το ποτήρι με το φρέσκο νερό που του πήγαινα. Τα χέρια μου μου φάνηκαν άδεια γιατί εκείνη τη στιγμή άξιζε να του χαρίσω όλο τον κόσμο. Τη δική μου καρδιά δε, θα την παρομοίαζα με την ομορφότερη πεταλούδα που χτυπά καμαρωτά τα χρωματιστά φτερά της για να πετάξει…

Δεν ήταν μόνο συγκίνηση, περηφάνια ή ευλογία αυτό που ένιωσα όταν άκουσα τα λόγια του, αλλά και τύχη. Τύχη όχι μόνο γιατί το δικό μου παιδί σκέφτηκε κι αισθάνθηκε τα παραπάνω, αλλά κι επειδή οι νέες, ιδιαίτερες συνθήκες διδασκαλίας- η τηλεκπαίδευση που οι περισσότεροι “πυροβολούν”- έδωσε την ευκαιρία σ’ εμένα  ως γονιό, να “βρεθώ” κι εγώ μέσα στη σχολική “αίθουσα”. Κι ας είναι διαδικτυακή… Μπόρεσα να ακούσω πώς αυθόρμητα εκφράστηκε εκείνη τη δεδομένη στιγμή το αγόρι μου.

Υπό κανονικές συνθήκες θα μου διηγούταν τι ρώτησε η δασκάλα του και τι απάντησε ο ίδιος, μετά το σχόλασμα. Όταν θα πήγαινα να τον πάρω από το σχολείο. Αλλά δεν θα ήταν το ίδιο γιατί θα έλειπε ο αυθορμητισμός. Το πιθανότερο, δε, από μετριοφροσύνη να μην μου έλεγε καν το μεγάλο μπράβο που του είπε η δασκάλα του γεμάτη ικανοποίηση για τον μαθητή της. Ούτε και το ότι του ζήτησε να επαναλάβει την υπέροχη φράση του.

Η ιδέα της ελευθερίας φωλιάζει μέσα μου από τότε που έχω μνήμη. Οι γονείς μου, οι παππούδες μου που έζησαν τον πόλεμο του ‘40, και το σχολείο μου ενίσχυσαν τη σπουδαιότητά της. “Ελευθερία ή θάνατος”, “καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή…”… Συνθήματα που συχνά αναρωτιέμαι κατά πόσο οι νεότερες γενιές – και όχι μόνο- συνειδητοποιούν.  Ο δυναμισμός, η αποφασιστικότητα, η τόλμη, το θάρρος, οι αξίες, στα ιδανικά, άραγε γιατί εκλείπουν σήμερα;

Κολοκοτρώνης, Μαυρογένους, Διάκος, Καραισκάκης, Μπουμπουλίνα, Ανδρούτσος, Μπότσαρης, Μιαούλης, Κανάρης, Παπαφλέσσας, Κουντουριώτης, Μακρυγιάννης, Παλαιών Πατρών Γερμανός και τόσες άλλες εξέχουσες μορφές της ελληνικής επανάστασης, θα μπορούσαν να “ξαναγεννηθούν”;

Από τότε ο άνθρωπος έφτασε μέχρι το φεγγάρι. Σε κάποια χρόνια λέγεται ότι θα κατοικεί και στον Άρη. Πολλά τα τεχνολογικά επιτεύγματα και η πρόοδος στις επιστήμες. Μπράβο του! Μια πανδημία όμως, έφερε τα πάνω κάτω. Αόρατος εχθρός μεν, όμως νομίζω ότι με υπομονή, πειθαρχία, στρατηγική, λογική κι ανθρώπους ενωμένους, ειλικρινά είναι στο χέρι μας να αντιμετωπιστεί…

Λένε ότι δεν είναι σωστό να κάνουμε συγκρίσεις σε ανόμοιες καταστάσεις και περιόδους. Εγώ όμως, αυτή τη φορά μπαίνω στον πειρασμό να κάνω…

Πώς να τολμήσω να παραπονεθώ για το ότι τα παιδιά μου εξαιτίας του lockdown χάνουν τα δια ζώσης μαθήματα στο σχολείο και την κοινωνικοποίηση όταν γνωρίζω ότι  200 χρόνια πριν κάποια άλλα παιδιά – τα κλεφτόπουλα- ζούσαν κυνηγημένα μέσα σε σπηλιές και όλη μέρα μάθαιναν να ακονίζουν το σπαθί τους για να σωθούν;

Δεν είναι αμαρτία να γκρινιάζουμε από τον καναπέ του σπιτιού μας ότι μας λείπουν οι κοινωνικές συναναστροφές και οι έξοδοι, όταν το μόνο που έχουμε να κάνουμε για να λήξει η πανδημία είναι να κρατήσουμε αποστάσεις; Οι ήρωες του ‘21, δηλαδή, – γνωστοί κι άγνωστοι- πώς βγήκαν παλικαρίσια στη μάχη και αντιμετώπισαν τον εχθρό δίνοντας ακόμα και τη ζωή τους για την ελευθερία;

Μήπως να βρίσκαμε μια μαγική χρονοκάψουλα που θα μας διακτίνιζε στο τότε; Στη φρικτή περίοδο της τουρκοκρατίας ώστε να εκτιμήσουμε τα θετικά της δικής μας εποχής;

“Ελευθερία ή θάνατος!” είπε δυνατά η κορούλα μου ντυμένη με την στολή του σχολείου της, υψώνοντας την ελληνική σημαία καθώς της έβγαζα την αναμνηστική φωτογραφία. Ίσως το μικρό της ηλικίας δεν της επιτρέπει να καταλάβει πόσο σημαντικό είναι αυτό που είπε. Ξέρω όμως ότι είναι μια αρχή, μια βάση για τη δική της πορεία ως Ελληνίδα, ως ελεύθερος άνθρωπος.

Κι αν κάποιοι ακολουθούν συνθήματα – όπως αυτό που είδαμε στο γούρι του ιστορικού μουσείου Μπενάκη με την Μαντώ Μαυρογένους ως εργάτρια να σφίγγει τους μυς κατά το πρότυπο της αμερικανικής αφίσας Howard Miller το 1943- υπάρχουν κι άλλα παιδιά που μαθαίνουν να σέβονται την ιστορία της Ελλάδας μας.

Κι αυτά είναι η ελπίδα ότι ο ήλιος θα ανατείλει ξανά…

klik

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *