06/03/2021

Η αγάπη των αρχαίων Ελλήνων για τα σκυλιά τους

Η αγάπη των αρχαίων Ελλήνων για τα σκυλιά τους

Πώς οι αρχαίοι Έλληνες ονόμασαν τα σκυλιά τους 

Οι αρχαίοι Έλληνες έχτισαν τον Παρθενώνα, έγιναν φιλόσοφοι, έγραψαν τις μεγαλύτερες τραγωδίες και κωμωδίες του κόσμου, και γενικά έθεσαν τα θεμέλια του Δυτικού Πολιτισμού – αλλά προφανώς δυσκολεύτηκαν να επιλέξουν ονόματα για τα αγαπημένα τους σκυλιά.
Σήμερα, συνήθως επιλέγουμε ένα όνομα που μας αρέσει, το οποίο μας θυμίζει κάτι ή έχει κάποιο ευχάριστο νόημα για εμάς. Εκείνη την εποχή, ωστόσο, υπήρχε ένας πολύ πιο περίπλοκος τρόπος για να επιλέξουν ένα όνομα για το σκυλί τους

Σύμφωνα με τον Ξενοφών, τα ονόματα των σκύλων που προτιμούσαν οι αρχαίοι Έλληνες ήταν σύντομα, αποτελούμενα από μία, ή το πολύ δύο, συλλαβές. Έδωσαν επίσης ιδιαίτερη προσοχή στο νόημα του ονόματος του σκύλου και κανένα όνομα δεν απονεμήθηκε ποτέ τυχαία ή σε ιδιοτροπία.

Ο λόγος για αυτό ήταν ότι το όνομα ενός σκύλου επηρέαζε επίσης την ψυχολογία του ιδιοκτήτη. Έτσι οι αρχαίοι Έλληνες επέλεξαν ονόματα που εξέφραζαν θάρρος, δύναμη, ταχύτητα, εμφάνιση ή άλλα υλικά ή πνευματικές αξίες. Το όνομα που επέλεξε ο ίδιος ο Ξενοφών για το δικό του σκύλο ήταν το “Impetus” (Ορμή).
Η Αταλάντη, από την άλλη πλευρά, ο διάσημος κυνηγός της ελληνικής μυθολογίας, ονόμασε το σκύλο της «Avra» (που σημαίνει αύρα ή αεράκι). Άλλα αξιοσημείωτα ονόματα σκύλων της αρχαιότητας που γνωρίζουμε είναι Impetuous (Ορμητικός), Follower (Μεθέπων), The One Who Awakens You (Εγέρτης), Crow (Κόραξ), The Shining One (Λάμπρος), Good Shooter (Εύβολος) και, φυσικά, ο πιστός σκύλος του Οδυσσέα Άργος.

Η λίστα των ονομάτων σκύλων από την αρχαιότητα συμπληρώθηκε από τους Polydeuces, οι οποίοι ανέφεραν επίσης ονόματα όπως Λευκό (Λευκός), Μελάνι (Μελανός), Λουλούδι (Άνθος), Θύελλα (Θύελλα), Κυνηγός (Κυνηγός), Digger (Σκαφτιάς) και Guard ( Φύλαξ). Η αγάπη των αρχαίων Ελλήνων για τα σκυλιά χαράχτηκε για πάντα στις ταφόπλακες

Αφού ο πιστός φίλος και ο σύντροφός τους αναχωρούσε από αυτόν τον κόσμο, οι αρχαίοι Έλληνες δεν φοβόταν να εκφράσουν τη θλίψη τους για την απώλεια τους, με κλάμα και πένθος.
Οι Έλληνες έθαβαν τα κατοικίδια ζώα τους κατά μήκος του δρόμου σε χαρακτηρισμένους τάφους, και ολόκληρη η τελετή γι ‘αυτό γινόταν με πολύ σοβαρό τρόπο.
«Αυτός είναι ο τάφος του σκύλου, Στέφανος, ο οποίος χάθηκε, για τον οποίο η Ροδόπη ξέσπασε σε δάκρυα και θάφτηκε σαν άνθρωπος. Είμαι ο σκύλος Στέφανος και η Ροδόπη έφτιαξε έναν τάφο για μένα »γράφει μια ταφόπλακα.
«Έλενα, ανάδοχο παιδί, ψυχή χωρίς σύγκριση και αξίζει επαίνους.» Ο ιδιαίτερος επιτάφιος δείχνει ότι ορισμένοι αρχαίοι Έλληνες, όπως σήμερα, έβλεπαν τα σκυλιά τους ως ανάδοχα παιδιά τους.

Μια άλλη ταφόπλακα ενός αγαπημένου οικογενειακού σκύλου από την Αρχαία Ελλάδα γράφει «Εσείς που περνάτε σε αυτό το μονοπάτι, αν τυχαίνει να δείτε αυτό το μνημείο, μην γελάτε, προσεύχομαι, αν και είναι τάφος σκύλου Τα δάκρυα έπεσαν για μένα και η σκόνη είχε συσσωρευτεί πάνω μου από το χέρι του αφέντη. “

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *