21/01/2021

Αφιερωμένο στη μαμά που ξεχνάει την αξία της.

Αξίζεις. Αξίζεις ακόμη και αν η κουζίνα είναι χάλια ή αν έχεις αγανακτήσει ή αν απλώς θέλεις ένα διάλειμμα

Το ‘χεις.

Αυτό είχα ανάγκη να ακούσω.

Ήθελα να με δουν.

Να μου υπενθυμίσουν ότι το να είσαι μητέρα θέλει γενναιότητα.

Να μου πουν ότι, παρόλο που τα παιδιά μου φωνάζουν «Σε μισώ» επειδή τους πήρα τον υπολογιστή ή παρόλο που σιχαίνονται το φαγητό που μου πήρε 30 λεπτά να ετοιμάσω, οι διαπραγματεύσεις που κάνω, οι κανόνες που βάζω και ο τρόπος που συμπεριφέρομαι στα μικρά ανθρωπάκια που δεν τους αρέσουν οι κανόνες αξίζουν.

Ξέρω ότι όλος ο κόσμος συνέχεια σου λέει και μου λέει ότι είσαι απλώς μητέρα και όλοι το έχουν κάνει πριν από εσένα και αποδέξου το και συνέχισε και δεν είναι και τίποτα σπουδαίο. Όμως, εγώ σου λέω ότι υπάρχουν μέρες που το να είσαι μαμά θέλει απίστευτη γενναιότητα, παρόλο που μπορεί να στέκεσαι μπροστά σε ένα νεροχύτη γεμάτο άπλυτα πιάτα και να αναρωτιέσαι αν όλο αυτό αξίζει και αν υπάρχει πραγματικά κάτι σπουδαίο σε αυτό το πράγμα που ονομάζεται μητρότητα.

Είναι πολύ εύκολο να ξεχάσουμε την αξία μας και να νιώσουμε ότι απλώς θέλουμε να τα παρατήσουμε.

Αυτό που έμαθα εγώ για τη γενναιότητα είναι ότι μερικές φορές χρειάζεται κάποιος στην άκρη του γηπέδου για να σε επευφημεί και να σου υπενθυμίζει ότι μπορείς να συνεχίσεις, κάποιος που να σου δείχνει όλα όσα έχεις καταφέρει και να σου υπενθυμίζει ότι όλα τα ξενύχτια, τα ταϊσματα, τα κουνήματα, όλα όσα έδωσες στο παιδί, όλα αξίζουν.

Αναρωτιέμαι για σένα.

Για σένα που διαβάζεις αυτές τις λέξεις που έγραψα ενώ καθόμουνα στο δωμάτιό μου μετά από μία από αυτές τις μέρες της μητρότητας που ένιωθα τόσο κουρασμένη λες και χόρευα όλη μέρα, που δεν ένιωθα καθόλου γενναία και ένιωθα ότι έχω να λύσω ένα σωρό προβλήματα.

Δεν υπήρχε καμία σπουδαία ιστορία και κανένα φανταστικό δείπνο, κανένα άθλημα, καμία οικογενειακή ταινία και γενικά τίποτα συναρπαστικό. Στο μυαλό μου πάντα πίστευα για κάποιο λόγο ότι η ζωή θα έχει τα κρεσέντο και τις συναρπαστικές στιγμές που έχουν οι ταινίες της Disney. Και τώρα να ‘μαι, να ζω μία ζωή που με κάνει να αναρωτιέμαι αν έτσι είναι η ζωή και αν κάνω αρκετά πράγματα και αν ποτέ θα τα αναγνωρίσει κάποιος.

Και μετά θυμάμαι στιγμές όπως αυτή.